Van’da üşüyen çocuğa mektup

Van’da üşüyen çocuğa mektup

Bir sabah uyanır ve doğan güneşe bakar kocaman gözlerin. Ama ne güneş ısıtır bedenini ne de içindeki çocuksu, masum umutlar...

Ceren KORKMAZ

Bir sabah uyanır ve doğan güneşe bakar kocaman gözlerin. Ama ne güneş ısıtır bedenini ne de içindeki çocuksu, masum umutlar...
Yarın karnını doyuracak yemeğin olmayacak çocuk! Ve bir gece soğuktan sokulacaksın yine kendi bedenine... Ne bir yorganın ne de bir evin olacak! Ama umudun var a çocuk, en büyük gücün o olacak. Gözlerin gülecek, umudun yeşerecek, sesin duyulacak çocuk! Sessiz ağlayışın belki de haykırışın! Bir gün göğü kucaklayacaksın ve yarınları... Sen bir gün umut olacaksın! Kendin için, gelecek için bir umut! Pes etme çocuk, soğuğa pes etme, açlığa pes etme, sen başaracaksın!
Ne çığlıklar silindi hafızalardan. Ne acımasız ölümler. Sen silinmeyeceksin! Bekçiyiz senin geleceğinin, unutma gelecek senin ellerinde. Sımsıkı tut avuçlarının arasında çocuk! O minik ellerindeki kocaman gelecek, kocaman mutluluk senin... Ne acılar yaşadın, ne zorluklar çektin ama yılmadın ve yılmayacaksın! Bir gün çocuk, bir gün en tepeden gülümseyecek sana zaferin... Her doğan günle gülecek yüzün ve senin umudun, senin zaferin vadedecek bizlere ve ardından gelenlere, güzel günler çok yakında çocuk... Sen yeter ki pes etme!

Kocaeli Üniversitesi Öğrencisi

www.evrensel.net