Fotoğraf: AA

Kıraç’da yaşamak

Merhaba, ben Kıraç’da çalışan bir işçiyim.


Merhaba, ben Kıraç’da çalışan bir işçiyim. Kıraç sanayi bakımından çok gelişmiş ve işsizliğin Türkiye fotoğrafından farklı olarak iş bulmanın çok zor olmadığı bir yer. Sanayi yerleşim yeri olduğundan göç kavramının da kendi varlığını en çok hissettirdiği bir bölge. Fakat iş bulmanın bu denli kolay bulunduğu yerde farklı sorunlarla sürekli karşı karşıyayız. İş bulsak dahi sürekli gittiğimiz bir işimiz olmuyor.
Bir işe başlıyoruz, işe girdiğimizde deneme süreci adı altında garip ve yasal olmayan bir süreçten geçiriyorlar ve daha garip olan buna sessiz kalan devlet. Bu süreç kimi zaman çok fazla uzayabiliyor tabii ki. Zaman geçtikçe kendi kendine düşünüyor insan kimseden olumlu yada olumsuz bir cevap gelmedi sanırım süreci iyi geçirdim artık sigorta ve maaşı iyileştirme hakkımı isteyebilirim diye düşünüyorsun ve hakkını istiyorsun, işte o zaman işin rengi birden değişiyor hak ettiğini düşündüğün hakları, patronun hak etmediğini düşünüp ortada hiçbir şey olmaksızın sana kapıyı gösteriyor “ya böyle çalış yada git” deniliyor. Mecburen bir süre daha çalışıyorsun ama dayanamayıp çıkıyorsun tabiî ki bu da patronun işine geliyor. senden o süre içinde almak istediğini almıştır. Haliyle sende başka bir iş buluyorsun aynı manzara orda da böyle sürüp gidiyor birde bakmışsın ki emekli olmaya sıra gelmiş ama olamıyorsun arkana baktığında ise uğrunda gözünü kırpmadan canını vereceğin devletin seni yalnız bırakmış umurunda bile değilsin. İşte o an vatan sağ olsun demek gelmiyor insanın içinden.
Burada kadınlar nasıl yaşıyor, gençler ne yapar, çocuklar nasıl büyür diye hiçbir devlet mercii düşünmüyor sadece seçim dönemlerinde iyi bir fotoğraf olsun diye bir milletvekili adayı küçük bir çocuğun başını okşar veya öper ama ondan sonra o çocuğa ne oldu nasıl büyüdü aç mı açık mı diye hiç aklına getirmez. Siyaset buralarda en son mesele halini almış, insanların buralarda düşünmeye zamanı kalmıyor maalesef iş ararken geçer zaman, işte çalışırken kendimize ayıracak zamanımız kalmıyor. Bizim için sosyal yaşam kavramı da zaman içersinde çok uzak ve tanımını unuttuğumuz tuhaf bir kelime halini almış. Kıraç’da işçi olmak da kadın olmak da çocuk olmak da burada yaşamak da çok zor ve anlamsızlaşan bir hayat oluyor.
Fırat Yıldırım/ işçi (Kıraç/İSTANBUL)
www.evrensel.net