Patronlar bizimle patron olur

Her gün eve hem bedenen hem ruhen yorgun dönüyorum ve bunun karşılığında çok az şey aldığımı düşünüyorum. Sadece bir maaş, bununla yetinmek zorundayım. Halbuki daha iyi şartlarda yaşamayı ve daha iyi şartlarda çalışmayı isterdim. Mesala iş saatlerinin daha az olmasını...


Her gün eve hem bedenen hem ruhen yorgun dönüyorum ve bunun karşılığında çok az şey aldığımı düşünüyorum. Sadece bir maaş, bununla yetinmek zorundayım. Halbuki daha iyi şartlarda yaşamayı ve daha iyi şartlarda çalışmayı isterdim. Mesala iş saatlerinin daha az olmasını... Günde 12 saat çalışıyorum, bunun yerine 8 saat olabilirdi. Ve sağlık sigortamın yatmasını isterdim. Parasızlıktan hastalıklarımı daha sonraki zamana ertelememek için.
Çalıştığım zaman aldığım o az maaşla yol ve yemek parası veriyorum, ayrıca ev ihtiyaçları. Peki benim hiç özelim kendim için kendime ait harcamam olmayacak mı? Hep bu şekilde mi yaşayacağım?
Benim gibi binlerce insan bu şekilde zor şartlar altında yaşıyor. Belki ben biraz daha şanslıyım. Çünkü evde iki kişi çalışıyoruz. Peki 4 kişilik bir ailede eve bakmakla yükümlü olan birinin halini düşünebiliyor musunuz? Bunlardan biri benim abim, eşine ve iki çocoğuna bakıyor. Çalışıyor, fakat hiçbir sosyal hakkı yok. Sadece bir maaş. İstediklerinde onu her an işten çıkarabilirler. Peki bu maaşla ev kirasını mı, zamlanan elektrik faturasını mı, yoksa okula yeni başlayan kızının masraflarını mı karşılayacak? Bir insanın psikolojisi ne kadar dayanır, bu sorumlulukları taşımaya?
Hayatı neden bu kadar zorlaştırıyorlar? Neden insana insan gibi bir yaşam hakkı verilmiyor? Anlamıyorum, insanlığa verilen değer bu kadar mı?
Bence iyi bir devlet olmak için önce insanlara iyi bir yaşam hakkı sunulmalı. Örneğin işten çıkarıldığım zamanlarda bile sağlık sigortam olmalı. İnsanlar çocuklarını okula gönderirken onların eğitim masraflarını nasıl karşılayacağını düşünmemeli. Bunu devlet karşılamalı. Bunlar bir ülkenin vatandaşlarının en basit hakkı olmalı. Patronlar bizimle patron olur, bunu hiçbir zaman unutmamalıyız. Biz işçiler olmazsak onlar hiçbir şeydir aslında.
Her zaman haklarımızı savunmalıyız. Bunu bir bütün olarak yapmalıyız. Çünkü onların bize ihtiyacı var, bunu bilirsek her hakkımıza sahip olabiliriz.
1 Mayıs’ı neden hep yasaklarla geçiriyoruz? Neden orada toplanan insan sayısı kadar polis var, hiç anlamam. Bu çok doğal bir şey. Dünyada insanların çoğu işçidir, polisler bile. Devlet büyükleri neden buna hep karşı çıkar? Bu günün özgürce ve büyük bir neşe içinde geçmesini isterdim.
Sinem Acar/Tekstil işçisi
(Okmeydanı/İSTANBUL)
www.evrensel.net