Ostim bir yıl öncesinin Ostim’i değil

Ostim Organize Sanayi’de geçtiğimiz cuma günü Hayat Televizyonu için çekimler yaptık.


Ostim Organize Sanayi’de geçtiğimiz cuma günü Hayat Televizyonu için çekimler yaptık. Ondan sonra da 8 genç işçi arkadaşla saatlerce sohbet edip ayrı bir program çektik. Bütün gün Ostim’in havasını solumak ve onun nabzını tutmak gerçekten farklı bir deneyim. İşçiler ve küçük esnaf sanki ağız birliği etmişçesine sohbet “ekonomik krize” geldiğinde veryansın ediyorlar. Bugüne kadar ağır çalışma koşullarına rağmen elindekini kaybetmemek için susan işçilerin kendilerine bir konuşma ortamı sunulduğunda sıkıntılarını, taleplerini nasıl korkmadan, nasıl yalın olarak anlattıklarını görüyorsunuz. Yani Ostim, artık bir yıl öncesinin Ostim’ i değil.
Bu anlamda televizyonumuz tam da olması gereken yerdeydi. Emekçiler için ve onların parasıyla kurulmuştu ve işte milyonerlerin değil, milyonların arasındaydı.
Ostim’in fotoğrafını çekmek ve bu fotoğrafı işçilere, küçük esnafa gösterip fotoğrafı nasıl değiştireceğimiz tartıştırmaktı amacımız. İlkini gerçekleştirdik, ama asıl önemlisi işçilerle bu fotoğrafı yapacağımız toplantıyla birlikte izleyip, birlikte tartışmak.
İşçiler “Kriz yok, bizi teğet geçti” diyenlere inat krizin yakıcılığını çok yakından hissediyorlar. “En başta kriz miriz yok halimizden memnunuz” diyenlere çalışma koşullarını anlatmasını istediğimizde röportajın sonu “Kriz belimizi büktü” ile bitiyordu. Çünkü zaten kötü olan çalışma koşulları krizle beraber artık katlanılmaz bir hal almış durumda. Küçük esnaf da kepenk indirmeye şimdiden başlamış.
Akşam saatlerinde 8 işçi gençle yaptığımız program ise daha da ayrı bir deneyimdi. Kimilerine göre “lümpen” denilen gençler iş, ekmek kavgasına geldiğinde ne kadar da açık ve cesur olabiliyorlar.
Ama işçiler hâlâ çözümü kendi arasında tartışmaktan, çözümü kendi içinde bulmaktan uzak. Birçok işçi “Hükümettekiler bilecek artık, büyüklerimiz el atsın” demekte buluyor çözümü. Kanımca bu da, yaşadığı koşullara tepki göstermek isteyenin sadece kendileri olduğunu düşünmelerinden kaynaklı. Yani hepsi kendini yalnız hissediyor. Yine de geçmişe göre “Bu millet bir araya gelmez kardeşim”lerin yerini “Bir toplantı olursa gelmek isteriz”ler almaya başlamış durumda.
Yakında Hayat Televizyonu ekranlarında Ostim işçileri bol bol ziyaret edecek sizi. Ben şimdiden Ostim’ de çalışan arkadaşları bu programları izlemeye ve sonrasında “çözüm nedir” diye tartışmaya davet ediyorum.
Barış Işık
(Hayat Televizyonu
Ostim Muhabiri/Ankara)
www.evrensel.net