Bizim Ayşe Kocaman

Bizim Ayşe Kocaman

Ayşe’yi (Porreş) 1977 yılı Kasım ayında tanıdım. Sekiz çocuklu bir ailenin (4 kız, 4 erkek) en büyüğü, küçük yaşına rağmen ailenin sorumluluklarının büyük bir kısmını üzerine almış...


Ayşe’yi (Porreş) 1977 yılı Kasım ayında tanıdım. Sekiz çocuklu bir ailenin (4 kız, 4 erkek) en büyüğü, küçük yaşına rağmen ailenin sorumluluklarının büyük bir kısmını üzerine almış; gelen misafirleri ağırlıyor, yemek yapmayı biliyor, evin diğer küçüklerine ablalık yapıyordu.
Ekonomik sorunlar nedeniyle baba yurtdışına çalışmaya gidiyor. Ayşe (Porreş) annesi ile birlikte diğer aileye baba olarak da sahip çıkıyordu.
Yaşanan ekonomik sorunlar aileyi dağılmaya zorlasa da, Ayşe buna izin vermedi. 1980, 12 Eylül ve sonrasında bütün Kürecik köylerinde yaşananlar, Ayşe’nin köyünde ve yakınlarında da yaşandı.
Ayşe, 1980 cuntasının işkencede katlettiği akrabası Cennet’in yanında, 24.09.2009 tarihinde yaklaşık 500 kişinin katıldığı bir törenle uğurlandı. Tıpkı Bursa’da tekstil fabrikası yangınında ölen Ayşelerimiz gibi yüreğimize bir kor bıraktı.
Tıpkı mezarı bulunmayan Veysel Güney gibi, tıpkı mezarı kaybolan Veli Eskili gibi, tıpkı evlenmek üzereyken Aralık 1980’de Adana’da gözaltına alınarak işkencede katledilen Cafer Gündoğan gibi, tıpkı 14 yaşında katledilen Uğur Kaymaz gibi, tıpkı 13 yaşında katledilen Ceylan gibi…
Biz; Ayşelerin, Velilerin, Uğur Kaymazların, Ceylanların yakınları ve dostları, bir gün maden işçileri ile, yoksul köylülerle, öğretmenlerle, öğrencilerle, yurtsever devrimci aydınlarla, Türklerle, Kürtlerle, Ermenilerle, Lazlarla, Araplarla, tüm azınlıklarla yan yana, omuz omuza demokratik ve tam bağımsız bir Türkiye için ayağa kalkıp halaya duracağız.
Ali İmer (Ege 78’liler Derneği-İzmir)
www.evrensel.net