29 Ekim 2009 00:00

İstenilen medya

Sizinde bildiğiniz gibi sezonun açılmasıyla birlikte görmeye alışık olduğumuz sahneleri tekrar görmeye başladık yine aynı magazinsel programlar, taraflı haberleriyle, şovlarıyla yine aynı tantana yani...

Paylaş

Sizinde bildiğiniz gibi sezonun açılmasıyla birlikte görmeye alışık olduğumuz sahneleri tekrar görmeye başladık yine aynı magazinsel programlar, taraflı haberleriyle, şovlarıyla yine aynı tantana yani... Medyanın kendi çıkarları doğrultusunda halkları uyutmaya yönelik diziler, futbol derken aynı tas, aynı hamam misali devam eden bir havayla karşı karşıyayız. Estirilen bu olumsuz tablo karşısında bizlerde kayıtsız kalmayarak şunları diyoruz ve de diliyoruz:
Bize şarkı söyleyin. Bir yanı dünyanın hiç görmediğimiz, hiç de göremeyeceğimiz bucaklarından haber versin. Bir yanı, tezeğinin kokusu bile burnumuzda tüten köyümüzün türkülerini hatırlatsın.
Bize şiir okuyun. Bir kıtasını köşe başında çalışan yoldaşımızın kulağına fısıldayabilelim. Diğer kıtasını küfür diye bağırabilelim boğazımızdan geçen son lokmaya kastedene.
Bize film yapın. Ama aptalca yaparsanız hemen fark ederiz. Akıllı görünmek için numara çekerseniz, onu da anlarız. Harbi olun canımızı yiyin. Afişlerinizi, yattığımız yerlerin nemli duvarlarına bile asarız ki bu sizi Yılmaz Güney mertebesine çıkarır.
Bize roman yazın. Anlatacak hikaye bulamıyorsanız, bize sorun. Bizim hayatımız roman. Başka hayatlar da var, onlar da roman. Bize başkalarının ve bizim hayatımızı anlatın. Öyle anlatın ki gün ağardığından yıldız çıkana kadar yolları toplamış da olsak, iki sayfa olsun okumadan gözümüze uyku girmesin.
Bize öykü anlatın. Çöpleri altın madeni gibi kazıyanların öykülerini de, çöplerinde altın çıkanların öykülerini de. Ama bu yetmez. Bize kimsenin çöp karıştırmak zorunda olmayacağı dünyaları da anlatın.
Bize tiyatro oynayın. Bütün dünya bir sahne, diyormuşsunuz. Bize de öyle geliyor. Bazen durup kendimize dışarıdan bakıyoruz da sanki birilerinin yazdığı bir piyesin artistleriyiz biz. Bazen çok gülüyoruz, bazen çok ağlıyoruz kendi oyunumuza. En çok da ağlıyoruz. Galiba bizim piyesin yazarı bizi pek sevmiyor, çünkü şu ana kadar hiç de iyi şeyler gelmedi başımıza. Bizi seven yazarların yazdığı bir şeyleri oynasanız da izlesek diyoruz hani.
Haa, şarkınızı söyleyip konser salonlarında, kitaplarınızı çıkarıp kitapçılarda, filminizi yapıp sinemalarda, oyununuzu çıkartıp tiyatro salonlarında bizi beklemeyin! Çok beklersiniz. Bize gelmenin bir yolunu bulmanız gerek. Bizim işimiz çok, paramız az. Aslında biz işimizin hakkını veriyoruz, işimiz bizim hakkımızı vermiyor da o yüzden bizim işimiz çok, paramız az.
Bizi iyi dinleyin. Bize şimdiye kadar kimse bir çöp vermedi ki hak gibi kıymetli bir şeyi versin. O yüzden de onu kendimiz alacağız. Almamız gereken o kadar çok hak var ki. Ama bir tane hakkımız var ki, bazen aklımıza bile gelmiyor. O da şarkı söyleme, saz çalma, şiir okuma, roman yazma, öykü yazma, tiyatro yapma, film yapma hakkı.
Bakın en önemlisini unutuyorduk az daha… Bizimle şarkı söyleyin. O kadar bağırmak istiyoruz ki dünyanın suratına, o kadar özlüyoruz ki hiç gitmediğimiz dünyaları ve doğduğumuz köyü, bağrımızdan çıkan ezgiler en yağlı yüreklerin yağını eritir.
Bizimle film yapın. Bizimle roman yazın, öykü yazın. Bizimle tiyatro yazın, oyun oynayın. Sözümüz, soluğumuz çok. Cilt cilt kitapları doldursak hep birlikte, yine de ne söz biter bizde ne soluk.
Bizimle şiir okuyun, şiir yazın, yazdığımız şiirleri dinleyin. Aşkınızı nefretinizi en iyi biz anlarız. Aşkın nefretin en sahicisi bizde var. Güzeli ve çirkini karşı dağda görsek seçeriz. Dünya insan için varsa, sanat bu dünyadaysa, biz de insansak, biz de bu dünyadaysak eğer, sanat da bizim için, bizimle olmalı. Gelin şarkı söyleyelim. Öyle söyleyelim ki en yorgun kulaklar bile duysun, bu dünyaya artık böyle katlanmak istemediğimizi!
Ümit Çevik (Fransa)
ÖNCEKİ HABER

Sanat, sermaye ve siyaset

SONRAKİ HABER

TR-İnter Tekstil işçilerinin direnişi Çiğli’ye taşınıyor

Sefer Selvi Karikatürleri
Evrensel Gazetesi Birinci Sayfa