12 Aralık 2009 00:00

KUŞATILAN ÇEVREMİZ

Yarın, yoldaşımız Erdal Eren’in idamının 29. yıl dönümüdür. Gerek mezarının başında, gerekse başka ortamlarda devrimciler bu vahşi idamı protesto ederek onu anacaklar ve tekrar bağırlarına basacaklar.

Paylaş

Yarın, yoldaşımız Erdal Eren’in idamının 29. yıl dönümüdür. Gerek mezarının başında, gerekse başka ortamlarda devrimciler bu vahşi idamı protesto ederek onu anacaklar ve tekrar bağırlarına basacaklar.
Olayları ve hayatı yorumlarken neyi gördüğümüz, hayata nereden baktığımıza bağlıdır ve bakılan yer sabit değildir; sürekli değişiyor. 29 yıldır gözlediğimiz ise şudur; Erdal’ın idamına kim, nereden ve nasıl bakarsa baksın, olayın adaletsiz ve dramatik boyutu hep ortadadır.
Bizim görevimiz, bu olaya bakanların bakış açılarına da saygı duymak, ama bir taraftan da baktığımız yeri terk etmemek olmalıdır. Erdal’ın hücredeki son fotoğrafını çekip kamuoyuna ileten Savaş Ay ile veya Erdal için şarkı yapan Teoman’la, Sezen Aksu ile hayata tam aynı yerden bakmıyoruz belki, ama onların ürettiklerine saygı duymalıyız. Bu idamdaki adaletsizliğin ülke ve dünya kamuoyuna duyurulması, belleklerde kalması için yapılmış her iş kalıcı bir eserdir, bu gerçeği böyle yorumlamalıyız. Gerçektir, çünkü o fotoğraf hâlâ elden ele dolaşıyor, o şarkılar dilden dile söyleniyor ve bunlar artık kalıcı olmuştur. Erdal’ın tutsak edildiği 1980 Şubat ayından idam edildiği Aralık ayına kadar geçen süreçte, idam kararına karşı yurtdışından da sesler ve tepkiler yükselmişti. Avrupa ülkelerinde idamı engellemek için toplanan imzaların içinde Avrupalı işçilerin de, kiliselerdeki din adamlarının da imzaları vardı; çünkü artık bu olay evrensel bir tepkiye dönüşmüştü. Yargılama sürecindeki bütün hukuki hatalara, ülke ve dünya kamuoyunun bütün tepkilerine rağmen idamı gerçekleştiren 12 Eylül cuntasının lideri Kenan Evren ile suç ortaklarının o uğursuz isimlerinin her telaffuzunda Erdal Eren’in akıllara düşmesi, işte bu tepkilerin kalıcılığındandır, boşuna değildir.
Kendi duruş noktamızdan Erdal’a baktığımızda ise inançlı ve bilinçli bir partili yoldaşı, bir devrimci komünisti görüyoruz. Aylarca gördüğü onca işkenceye ve zulme inat, peşine hiç kimseyi takmadan idam sehpasına dimdik giden, sehpada da doğru bildiğini haykıran, ismini çocuklarımıza verdiğimiz bir yurtsever devrimciden bahsediyoruz. Onun isminin nesiller boyu anılacağı, idamının sorgulanacağı açıktır ama bize düşen, o ismi daha ileriye taşımaktır. Devletin taammüden adam öldürme suçu işleyemeyeceğinin ve başka insani kavramların halka öğretildiği kültür merkezi, bilgi akademisi, düşün atölyesi gibi kurumları onun adına oluşturup yaşatmaktır bize düşen; sadece onu anmak ve anımsatmak olmamalıdır. Bizde bu inat varken, bir de birçok mevcut değer yaratmışken, hiçbir kuşkum yok ki biz onu da kurarız ve yaşatırız.
Erdal’ı göz göre göre idam eden cinayet çetesi ile çete reisinin peşini ise hiçbir zaman bırakmayacağız; halkın vicdanında çoktan mahkum olmuş bu şebekeyi, mahkeme salonlarında da mahkum etmeliyiz, bu bize yoldaşların vasiyetidir.
Erdal’ın idam sehpasında attığı slogandan sonra ağzından çıkan en son sözü, partisine selamıdır. O selamı alan yoldaşları, aynı sloganı yarın mezarı başında ve birçok yerde haykıracak, Erdal’a selam gönderecek. Sadece Erdal değil, Sinan Suner ve Ercan Koca da halkın selamını alacak...
ERTUĞRUL ÜNLÜTÜRK
ÖNCEKİ HABER

DEÜ öğrencileri otobüslerini istiyor

SONRAKİ HABER

Ankara Elmadağ'da sağanak sele neden oldu

Sefer Selvi Karikatürleri
Evrensel Gazetesi Birinci Sayfa