25 Aralık 2009 05:00

Heval, benim, kardeşim sana geldim!

Sevgidir… Karşılıklıdır bazen, bazen yıpranırsın.

Paylaş

Sevgidir… Karşılıklıdır bazen, bazen yıpranırsın. Belki tanımadığındır, tanımayacağındır. Seçemezsin kimi zaman hangisini sevdiğini; hepsini ayırır, apayrı seversin. Benim de anlatacağım sevgim bu. Onun adı “Ali, Mehmet, Erdal, Meral”. Ama ben seçtim bu sefer sevdiğimi, onun adı Heval. Neden onu seçtim anlatacağım! Hiç tanımaya fırsat bulamadığım “yoldaşım” kanımdan bir parçam benim. Haberlerde görürüm, o bazen taş atar polislere, gaz içinde boğulur. Bazen ise ölen yaşıtlarına ağlar durur. Kendimi bildim bileli benimledir. Soğuğa alışmış, darbe izleri dolu tenini uzaklardan bana dokundurur. Hissederim, acıyan yüreğinin içinden kardeşlik sızar tenime. Benim kardeşim cesurdur, katillerden bile daha fazla suç işleyecek kadar. Adnan Özyalçıner geldi aklıma, Tank ve Çocuk; “Tank ne bilsin beni”?.. Evet! Tank ne bilsin benim kardeşlerimin ezilmişliğini?.. Kahraman saydıkları tankın içi ıslak kokar, faşistlik kokar buram buram…
Hep benim kardeşim dedim ama onlar hepimizin sahip olamadığımızı düşündüğümüz kardeşlerimiz. Ben Heval’imin, faşistliğin kokusu sinmiş coplarla kan kusmasına dayanamıyorum. Tankın içindekilere gelince, onların hiç kardeşleri olmamış!
Yaren Uçar (Merkez İlköğretim Okulu-Denizli)
ÖNCEKİ HABER

iŞÇiLER UYARDI

SONRAKİ HABER

TÜİK verilerine göre yoksul daha yoksullaştı; zengin daha zenginleşti

Sefer Selvi Karikatürleri
Evrensel Gazetesi Birinci Sayfa