'Devletten umudum olsa iş isterim'

Okullara kayıtlar başlarken, aileler çocuklarının eğitim masraflarını karşılama derdinde. Geçimlerini hamallık vb. günlük işlerle sağlayan Diyarbakırlılar, çocuklarının eğitim masraflarını karşılayamıyor.

'Devletten umudum olsa iş isterim'Şerif Karataşİlk ve ortaöğretim okullarına kayıtlar, dün başladı; 10 Eylül'de yeni öğretim yılı açılacak. Ülke genelinde, 15 milyon öğrencinin ailesi çocuklarının öğrenim masraflarını karşılama derdinde. Nüfusun büyük çoğunluğu işsiz olan Diyarbakır'da, yaşamını sürdürme sıkıntısı içindeki aileler, çocuklarının ihtiyaçlarını karşılayamamanın ezikliğini yaşıyor. Hamallık ve başka günlük işler yaparak ailelerini geçindirmeye çalışan babaların anlattıkları, yeni öğretim yılının ne denli büyük sorunlarla açılacağını gösteriyor.

Köşe başları iş kapısıDiyarbakır'ın hemen her sokağının köşe başlarını, sabahın erken saatlerinden itibaren, bekleşen insan grupları dolduruyor. Köşe başları, "günlük işler" bularak geçimlerini sağlamaları için umut kapısı. Bağlar Dörtyol 79 Sokak'ın başında toplanmış olan gruptan Ramazan Açan, 15 yıldır hiç sürekli bir işte çalışamadığını söylüyor. Açan, köşe başında da her gün iş çıkmadığını, genellikle taşıma ve kanalizasyon temizleme işlerine gittiklerini anlatıyor. Ramazan Açan, haftada birkaç kez işe çıkarak, 5-6 milyon lira kazanıyor. Ailesi 50 milyon lira ev kirası ödüyor. Okula giden 4 çocuğu olan Açan, eğitim masraflarını karşılayamıyor. "Okul bitinceye kadar eksiklerini tamamlayamıyoruz. Eksikleri bir dahaki seneye kalıyor. Büyüyenin elbiselerini küçüğe veriyoruz. Bu şekilde ihtiyaçlarını geçiştiriyoruz" diyor. Ramazan Açan, bu sorunun çözülmesi için, kendilerine yardım değil, iş imkânı verilmesini istiyor.Mahsun Gençay, 24 yıldır düzenli bir işte çalışma şansına sahip olamamış. 6 çocuğundan 3'ü okula gidiyor. Gençay da, kendisine iş verilmesini, yoksa çocuklarını okutamayacağını belirtiyor.

Tek iş yetmiyor"Fakirlere bakan yok" diyen Ekrem Açan, 6 çocuk sahibi. Henüz hiçbir çocuğu okul çağında değil. Ama, okul çağına geldiklerinde de, onları okula gönderemeyeceğini söylüyor Açan. Sonra da saymaya başlıyor; 60 milyon lira ev kirası verdiklerini, cebinde çay parası bile olmadığını, elektrik ve su faturalarını ödeyemediklerini ve çocukları hastalandığında ilaç alamadıklarını. Açan da, kendilerine iş verilmesini istiyor. Halil Çalpan ise, asgari ücretle Dicle Üniversitesi'nde çalışıyor. Aldığı ücret yetmediği için, hafta sonları o da köşe başında hamallık işi bekliyor. 11 kişinin geçimi Halil Çalpan'ın üstünde; 5 çocuğu öğrenci. Çocuklarının okul ihtiyaçlarını kullanılmış kitap, defter, önlük alarak karşılamaya çalışıyor. Kendisine "Devletten istediğin nedir?" diye sorduğumuzda, Çalpan şöyle konuştu: Ne isteyeceğiz?! Umut olsa isteyeceğiz. Umut olmayan yerde bir şey istenmez. Umut olsa, iş isteriz.
www.evrensel.net