Bu sebeple, her sınıf vergi yükünü diğerlerinin omzuna kaydırmaya ve kamu harcamalarını kendi kullanımına yönlendirmeye çalışır. Türkiye’de sermayedar sınıf, iktidarlarının yaptığı bütçelerle gelir ve servetten alınan doğrudan vergilerin toplam vergi gelirlerindeki payını 1980’den itibaren sürekli azaltarak yüzde 60’lardan yüzde 30’lara düşürmüş; dolaylı vergilerin payını artırmış; böylece vergi yükünü emekçilere kaydırmıştır. Bu yetmiyormuş gibi, Maliye Bakanlığı’nın verilerine göre, denetçi kadroları doldurulmadığı için mükelleflerin gelir beyanlarının sadece yüzde 3-5’inin denetlenebilmesi ve vergi beyanlarının yapılabilen denetimlerinde ortaya çıkan muazzam meblağlara varan gelir gizleme ve vergi kaçırma teşebbüsleri, sermayenin iktidarında dürüst bir vergi yönetimi beklemenin beyhude olduğunu düşündürmektedir. Beyan edilen vergi matrahları, toplam olarak, denetçilerin hesapladığı vergi matrahlarının bazı yıllarda yüzde 50’sini bile bulmamaktadır.