|
|
|
       
Her gün bir başka işkence haberi ortaya çıkıyor ama medyadan ilgi göremiyor. Mesele haberi duyurmak da değil, ucunu takip etmek...
|
medya
..................................................................
Çağdaş Günerbüyük
|
Medyanın işi yeni başlıyor
“Araştırmacı gazetecilik”, bir dönemin moda kavramıydı. Şimdilerde ikinci baharını yaşıyor. Önce Malatya’da çocuk yurdundaki işkence skandalını Mehmet Ali Önel’in programı Deşifre ortaya çıkardı. Ardından Uğur Dündar, Tekirdağ’da bir tuğla fabrikasında çalışan çocuk işçileri haberleştirmeye çalışırken gözaltına alındı.
Neredeyse, aynı ekolden gelen haber programları, bir anda ülkenin gündemini belirlemeye başladı!
Araştırmamacı medya
Aslında araştırmacı gazetecilik, ilk ortaya atıldığı dönemde de tartışılmıştı, pek gerçeği yansıtan bir kavram değil. Çünkü gazetecilik, niteliği gereği araştırmacı bir meslek. Ama git gide böylesi özelliklerini kaybeden bir medyayla karşı karşıya olduğumuz için, araştırma yapmak, haber peşinde koşmak, gazeteci için marifet sayılıyor.
Bu yüzden haklarını teslim etmek gerek, haber programı yapımcıları önemli bir iş yapıyorlar. Örneğin Malatya’da çocuk yuvasında yaşananlar, gizli kamera marifetiyle gözler önüne serilmemiş olsaydı, günlerdir yarattığı bu etkiyi ortaya çıkaramazdı. Malatya’da yurttaşların sokağa dökülmeleri, Başbakan’ın medyayı suçlaması, ortada bir gazetecilik başarısı olduğunun kanıtları. Üstelik, biz diğer gruplardan gazetelerin konuyu işlemeyi sürdürmelerine alışık değiliz, hele hükümeti eleştirmek gibi bir huyu olmayan kimi basın organlarının muhalif sesler çıkarmalarına hiç değiliz!
Haklarını verelim vermesine, ama bir de madalyonun diğer yüzü var. Bu haber programlarının yıllardır esamesi okunmuyordu, çünkü her hafta bir öncekinin aynısı programlar hazırlıyorlar. Artık pis bir mutfak görünce herkesin aklına Uğur Dündar geliyor. Tamam, gıda denetimi önemli bir sorun ama her hafta bir başka imalathane basmakla da gazetecilik yapmış olunmaz.
Başka haber yok mu?
Son iki örneğin ortak noktası da çocuklar. Yurtta işkence gören ya da fabrikada köle gibi çalıştırılan çocuklar. Herkes biliyor ki, haberde mağdur olan çocuksa, haber daha dramatik, daha etkileyici, daha vurucu olur. Kısacası, daha kolay reyting getirir. Bu kısıtlı konu çemberinin dışına çıkmaya çalışınca yüzlerine gözlerine bulaştırdıklarını da biliyoruz. Uğur Dündar’ın Ege sularında düzenlediği “bayrak dikme” operasyonları, hatırlarda.
Belli haber tipleri neden hiç bu gazetecilerin ilgi alanına girmiyor acaba? Daha iki gün önceki Evrensel’in manşetinde yer alan, Mersinli üniversite öğrecilerinin polisten işkence gördükleri açıklamaları, cezaevlerinde yaşanan insan haklarına aykırı durumlar, gazetemizin haftalardır izlediği Ordu’da çocuklara karakolda işkence haberleri...
Böylesi sorumluluk istiyor çünkü. Bakıcı kadınları suçlamak kadar kolay değil. Haberi ortaya çıkarmak yetmez. Fikri takip haberciliğin ilkelerinden biridir. Takip etmek, araştırmayı derinleştirmek, sorumluları bulmaya çalışmak ve sürekli sorular sormakla mümkün. Yoksa her gün haberlerde birkaç bomba patlatılıyor. Sonra? Sonra unutuluyor. Medya unutursa izleyici daha kolay unutur.
Diğerlerini bir yana bıraksak bile, Malatya meselesi ne olacak göreceğiz. Hükümetle karşı karşıya gelmekten çekindikleri için, şimdiden konuyu unutmaya başlayan gazeteler oldu.
|
|
|
| arşiv 
| linkler | posta 
Başa dön