Ali artık konuşmayı öğrenmişti. Duyduğu her sözü tekrarlıyor, yeni öğrendiği sözcükleri de kullanmak istiyordu. En çok, “Gel, gel. Bak, bak. Mamanı ye. Koş, koş. Tut, tut.” sözcüklerini duymuştu. Bir sabah Ali, öğrendiği sözcükleri kullanarak evdekilerle konuşmak istedi.
Annesine:
- Anne anne, gel gel, dedi.
Annesi telaşla, Ali’ye bir öpücük kondurup hızla kapıdan çıkarken:
- İşe geç kaldım Aliciğim. Bana gel gel değil, git git demen gerek, dedi.
Ali, banyoda traş olan babasının yanına gitti.
- Baba baba, bak bak, dedi.
- Aliciğim, şimdi sana bakamam ki... Hemen çıkmam gerek, dedi babası.
Ali, düşkırıklığıyla banyodan çıktı. Koridorda, Karabaş köpek miskin miskin uzanmış yatıyordu. Ali, evdekilerin ona hep “koş” dediğini anımsayarak köpeğin önünde diz çöküp seslendi.
- Koş koş!
Karabaş üşengeç üşengeç bir gözünü açıp kapattı.
Bu çocuk ne diyordu? Sabahın bu saatinde, nereye koşacaktı?
Doğrusu, rahatsız edilmekten hiç hoşlanmamıştı. Kafasını bile kaldırmadan Ali’yi yanıtladı.
- Hav hav!
Ali, orada da umduğunu bulamamıştı. Sıkıntıyla salona doğru yürüdü. Salondaki koltuğun üzerinde oturan sarman kediyi görünce, sevinçle gözleri parladı. Kedicik koltuğun üzerine uzanmış sabah temizliği yapıyordu. Minik pembe diliyle tüylerini yalıyor, patilerini temizliyordu.
Yanına sokulan Ali’ye kuşkulu bir bakış attı. Ali neşeyle:
-Tut tut, dedi.
Sarman hiç oralı olmadı. Ortada tutacak bir şey yoktu ki...
Sarman, minik ağzını açıp:
- Miyav, dedi.
Sonra ciddiyetle işini sürdürdü.
Ali’nin iyice canı sıkıldı. Koskoca evde konuşacak kimse bulamamıştı.
Tam o sırada, kafesinde sabah şarkısına başlamış olan kuşu gördü. Sevinçle o tarafa yürüdü. Kuş Ali’ye:
- Cik cik! diye seslendi.
Ali de hiç düşünmeden kuşu yanıtladı:
- Cik cik!
Bir süreden beri Ali’yi izleyen dede, gülerek ona yaklaştı.
Ali’yi kucağına alıp öptü, okşadı.
- Ah, canım! dedi. Demek konuşacak kimseyi bulamadın ha? Haydi gel, konuşalım. Benim de canım sıkılıyor.
| 
Başa dön