Birgül Işık’ın da katıldığı Kadının Sesi programının yapımcısı Yasemin Bozkurt, programların yayından kaldırılmasıyla, bir sorunun sadece üstünün örtülmüş olduğunu, sözkonusu şiddete bu programların yol açmadığını; aksine bu programların o şiddeti görünür hale getirerek toplumun dikkatini çektiğini savunuyor. Söylemek gerekir ki, Yasemin Bozkurt, kendi ateşli eleştirmenlerinin pek çoğundan daha “isabetli” bir noktada duruyor. Kadınlara karşı şiddet; kadınların ve bir bütün olarak toplumun sosyal güvenlik yoksunluklarından kaynaklanan çaresizliklerin, yoksulluğun, gerici gelenek ve törelerin, dinin, türlü iktidar biçimlerinin yarattığı ve beslediği bir büyük sorun olarak, ne yeni bir sorundur ne de salt bir takım kadınların televizyonlara çıkmasıyla zuhur etmektedir. Bu programlar, ülkenin pek çok yerinde dramatik süreçlere ve sonuçlara yol açan bir genel sorunun yaratıcısı değil, olsa olsa istismarcısıdır. Televizyona çıktığı için vurulan Birgül Işık gibi niceleri, “pencereden baktığı”, “radyodan şarkı istediği”, “kocasından ayrıldıktan sonra bir başkasını sevdiği” gibi gerekçelerle şiddete maruz kaldı ve öldürüldü. Bu sancılı konuyu, hiçbir sorumluluk duygusuna sahip olmadan ve tansiyonu yüksek kavgaların izlenme oranında yol açtığı yükselmeden yararlanmak adına çekiştiren; ilgili taraflar arasındaki sorunları, gerçek kaynakları ve sorumlularını açığa çıkarmak yerine bunları birbiriyle ve izleyicilerle hesaplaştıran “kamu mahkemeleri” kuran o programlar; cinayetlerin, saldırıların, şiddetin, geçimsizliklerin oluşturduğu bir büyük tablonun endüstriyel bir devamı niteliğindeydi. Parçalanmış aileleri de dolaysız reklam kârlarına ve kolay şöhretlere çevirmeyi planlamış –ve bunu büyük oranda başarmış– medya kuruluşları, denebilir ki doğru yere dükkan açmışlardı. Birkaç bindolarlık maaşlarıyla sunucu hanımlar, yüzbinlerce dolarlık reklam gelirleriyle medyacı beyler, bir süre –muhtemelen kısa bir süre– “karı-koca kavgaları” matinelerinin tatlı paralarından mahrum kalacak gibi görünüyor.