Burjuva yasaları, bu yasaların düzenlediği ceza kanunları vs. katı bir “mülkiyet korunması” temeline kurulmuştur. Sermaye birikiminin yol açtığı yoksulluk ve bu yoksulluğun, zenginlik karşısında oluşturduğu potansiyel tehdit; modern ceza yasalarının ve “güvenlik” anlayış ve örgütlenmelerinin kalkış noktasıdır. Polis teşkilatları da öyle. Bu, mülkiyete yönelmiş bir “adi” suçu kovuşturmak için de, mülkiyet biçiminin değiştirilmesine dönük talep ve eylemlerin “bastırılması” için de geçerli. 20’nci yüzyıl boyunca yaşananlar; burjuva ideal devletin, mülkiyetçi bir sınıf örgütü olarak kurumlaşmasına hizmet eden hukukun, “sosyal haklar”, “insan hakları” gibi kavramlarla esnetilmesini zorunlu kıldı. Polis örgütlerinin, bir zenginlik bekçiliği olarak değil de, “huzur, asayiş, güvenlik” gibi “her” kulağa hoş gelebilecek soyut ve göreceli kavramların tesisatçısı olarak görülmesi istendi. Toplumun tümüne eşit uzaklıkta olan; idari olarak da, toplumsal ve siyasal olarak da “merkezde” duran güvenlik örgütleri, bir yandan burjuva toplum yaşantısının kaçınılmaz olan asayiş sorunlarını seyreltmek, öbür yandan da temsil ettikleri merkezi otoritenin “tarafsız” olduğuna dair bir yanılsamayı güçlendirmekle yükümlü.