www.evrensel.net  |  istatistik |  arşiv  |  linkler  |  posta 

Ana Sayfa

Gündem

İşçi-Sendika

Ekonomi

Politika

Dünya

Kültür-Sanat

Medya

Toplum-Yaşam

Spor

Köşe Yazıları


Urfalı bir kadının desenleriyle... Ebrunun anlattığı
Birçok kültürün bir arada yaşadığı, ancak ülke gündemine bir türlü giremeyen bir şehrin tüm renklerini dans ettiriyor onun eserleri. Kadınların yok sayıldığı zamanları yaşayan bir kentte, kadınların ortak çığlığını yansıtıyor...

Biz verdiğimiz emekle, Başbakan sattıklarıyla...
İçinde bulunduğumuz kış ayında yurdumuzun bir çok bölgesinde soğuk ve kar yağışı yaşanırken, Aydın’ın Çine ilçesinde güneş biraz daha cömert davranmış. Böyle bir pazar günü Jale ve Arif Durukan ailesi çoluk çocuk çalışıyorlar.


Urfalı bir kadının desenleriyle... Ebrunun anlattığı
Birçok kültürün bir arada yaşadığı, ancak ülke gündemine bir türlü giremeyen bir şehrin tüm renklerini dans ettiriyor onun eserleri. Kadınların yok sayıldığı zamanları yaşayan bir kentte, kadınların ortak çığlığını yansıtıyor...
Urfa’nın tarlalarında gözlerini açmasının ardından Ankara’ya ebru sergisiyle taşınan bir hayat; Emine Çiçek’in yaşadığı... Emine Çiçek, 1958 Urfa merkeze bağlı Çamlıdere köyü doğumlu. 24 yaşına kadar köyde, hayvancılıkla uğraştı; hayvanları yaylada otlattı, tarlada çalıştı, benzeri işler yaptı. Urfa’ya yerleştikten sonra terzilik de yapan Çiçek’in 8 çocuğu var.
Emine Çiçek 1999 yılında, bir gün televizyon izlerken tanıştı ebru sanatıyla. Nasıl yapıldığını dört gözle izlerken, kendini, önünde önlükle zar zor ebru yapmaya çalışırken bulur. Bu arada bir yandan kendi kendine ebru yapar, bir yandan da okuma-yazma kursuna gider. Çiçek, 2000 yılında Urfa Devlet Güzel Sanatlar Galerisi’nde açılan ebru kursuna katılarak, çalışmalarını sürdürüyor.
Toplam yedi karma ve kişisel sergiye katılan Çiçek, en son sergisini Ankara Büyükşehir Belediyesi Güzel Sanatlar Galerisi’nde açtı. Urfalı bir kadının yaşam hikayesini Ankara’ya taşıdı...
Bugüne kadar tarlanın çilesini, Urfa’nın renklerini, belki kadın olmanın yarattığı ezilmişliği, ülkenin batısında olmadığı kadar doğuyu gören gözlerin çizdiği desenler, Çiçek’inki. Soyadındaki gibi birçok eserine de zaten çiçekleri yansıtmış. Belki eline ilk fırçayı aldığında, ilk kez kendini yansıttığında, anlatmak istediğiydi çiçekler; tüm güzelliği, saflığı, masumluğu ile... Belki kocasının izin vermesi, çocuklarından fırsat kalması, tüm cesaretini toplayıp eline fırça alması bile büyük bir şeydi. Urfa’da bir köylü kadının ebru ile uğraşması...
Sonra bir başka kadın figürü şahmeranı resmetmiş Çiçek. Bir kadını desenlere dökmüş. Yanını renklerle doldurmuş. Kadının rengini, kadının gücünü koymuş ortasına. Ebruyla yoğrulan bütün renklerin ortasında bir güvercin bir başka veride. Kuş kadar özgür, güvercin kadar doğal, renkler kadar coşkulu bir şeyleri anlatmak istemiştir belki de...


Başa dön


Biz verdiğimiz emekle, Başbakan sattıklarıyla...
Celal Şenol
İçinde bulunduğumuz kış ayında yurdumuzun bir çok bölgesinde soğuk ve kar yağışı yaşanırken, Aydın’ın Çine ilçesinde güneş biraz daha cömert davranmış. Böyle bir pazar günü Jale ve Arif Durukan ailesi çoluk çocuk çalışıyorlar.
“Bizi aile boyu çalışmaya mahkum edenler görsün, bizim haberimizi yapar mısın?” diye sesleniyor Arif Durukan. Köylünün durumu iyiyken, köylünün ekonomik inşaat sektörünün de nispeten canlı olduğunu anlatan Durukan, “Köylüler kazanamayınca bizlerinde iş alanları mecburen daraldı. Son zamanlarda aldığımız işler sizinde gördüğünüz gibi ufak tefek tamirat işleri yapıyoruz. Bu işler sonucu kazandığımız para evin geçimini sağlamaya yetmiyor” diyor.
Ailecek inşaatta çalışıyor olmalarını ise şöyle açıklıyorlar; “Biz karı koca iş çıktığında beraber çalıştığımız için, çocuklar yalnız kalıyor. Diğer günler okula gittikleri için sorun değil, pazar günleri ise onları yalnız bırakmak içimize sinmiyor. Çünkü hırlısı var hırsızı var, çetesi var uyuşturucusu var. Bu yüzden bütün aile beraber çalışıyoruz”.
Aile ekmek arası ile öğle öğününü geçiştirirken, Arif Durukan; “Aynı şu şekilde yaz” deyip anlatmaya başlıyor: “Bizim ekmeğimiz kuru, ayranımız duru olsa da biz yaptığımız işle öğünüyoruz. Fayans ve seramik işlerinde gerçekten birinci sınıf işçilik yapıyoruz ve bununla övünüyoruz. Benim oy verdiğim başbakan Recep Tayip Erdoğan
ise sattığıyla övünüyor. Onların çocukları Amerika’da okur Amerika’da iş bulur. Bizim çocuklarımız bu ülkeden başka nereye gidecek. Bütün fabrikaları satarsan, bu çocuklar büyüdüğünde nerde iş bulacaklar?”
Jale Durukan işinde oldukça titiz, “Aldığımız bütün işleri en ufak bir kir, pasak bırakmadan tertemiz teslim ederim. Yoksa içime sinmiyor” diyor. “Bir de siyasete el atsanız?” deyince, o da başlıyor anlatmaya: “Kurdu kuşu, ampüllüsü, oklusu hepsini denedik değil mi? Hepsi aynı, bize alınterinin hakkını arayan, çocukların geleceğini düşünen siyaset lazım”.

Başa dön
Bize ulaşmak için;

Tel: +90 (212) 233 19 30-34-44 (6 hat)       Fax: +90 (0212) 233 18 60-70 E-mail: posta@evrensel.net