www.evrensel.net  |  istatistik |  emek.net  |  arşiv  |  linkler  |  posta
Şiirin yollarında bir Arkadaş alnını dağ ateşiyle ısıtan yüzünü kanla yıkayan dostum senin uyurken dudağında gülümseyen bordo gül benim kalbimi harmanlayan isyan olsun şimdi dingin gövdende uğultuyla büyüyen sessizlik birgün benim elimde patlamaya sabırsız mavzer olsun başını omzuma yasla göğsümde taşıyayım seni gövdem gövdene can olsun... Ödülleri verildi, motor sustu! 20. Uluslararası İstanbul Film Festivali’nin finali, 15 günlük yoğun bir film maratonunun ardından önceki gece Lütfi Kırdar Kongre ve Sergi Sarayı’nda yapıldı. Şiirin yollarında bir Arkadaş Barış Avşar “Bir gün eve geliyor Arkadaş. Yokum. Gitmek üzereyken, - Yavrum adın ne? - Arkadaş. - Anladım arkadaşısın oğlumun. Ama adın ne? - Arkadaş, - Yavrum tamam... arkadaşısın. Ama adını söyle de seni falanca aradı diyeyim oğluma. - Vallahi de billahi de adım Arkadaş!”* Şiirimizin genç yaşta yitirdiği yüzlerce ‘arkadaş’tan biridir Arkadaş Z. Özger. Kendisi almıştır ‘Arkadaş’ adını. Arkadaşı Sina Akyol’dan aktardığımız yukarıdaki anı, insana şair olmaktan başka yol bırakmayan tülden bir gizem perdesiyle örtülü -bu perde özellikle de 25 yaşındaki vedasının üzerinde örtülü-, devrimden yana çarpan bir kalbin yaşamöyküsünün parçasıdır. Karınca... /.../ karıncanın başı hep öne eğik mi karınca hep neden korkar biri mi basar sırtına kim ölür karınca mı ya üstündeki fil o ölür mü hiç be o kocaman hem yüksekte karınca var altında ya ben ah ya ben /.../ Sadece yukarıda alıntıladığımız ‘Karınca Fil’de değil, özellikle ilk şiirlerinde sıkça kullanır, ‘karınca’yı şair. Karıncanın üzerindeki kocaman bir file rağmen gösterdiği ayakta durma çabasını sever. Kendisi de üzerinde kocaman bir fil gibi duran hayat karşısında tek başına bir karınca gibidir. 25 yaşında ölmüş bir şairin çıraklığından söz edilecekse eğer, çıraklık, şiirlerinde kendisi, o yanlız karınca gibidir. ‘Kendisine şiirlerdir’ yazdıkları başlangıçta. İlkinin yayınlandığı 1967’den itibaren kendi içinde devinimler, değişmeler yaşar şiiri, ama hiç ‘kapalı’, anlaşılmaz dil oyunlarına bezenmiş bir hal almaz. Şiirin ‘yanlız karınca’lığından, kavga için yazılmış destansı şiirlerine gelene kadar geçen 6 yıla sıkışmıştır bütün üretimi, ancak bu kısa zamanda kendisine ‘yanlız bir karınca’ için oldukça iyi bir yer açmayı, önemli bir iz bırakmayı başarmıştır. Bir proleterin oğlu ne kadar üstelesem yanlış bir değişimi bir proleterin oğlu olduğuma inandıramıyorum kimseyi inandıramıyorum babama bir proleter olduğunu babam çok eski bir partizan kötü bir halk partisinin kalıntısına yamamış nefretini acıyı ve bir dönemi benden iyi biliyor ne zaman içki içsek bir cuma gecesi ertesi açlığı ve yoksulluğu benden iyi anlatıyor benim bir abim iki abim varmış açlık ve yoksulluk kötü bir şefin döneminde ikisine de almış /.../ gördüm ki bir cuma gecesi ertesi babamın eskimiş bürokrat ayakkabılarının tamiratına nefretle vurduğu örsü ve çekici öfkesini köseleden ayırdığı bıçak açılmış bir gül gibi duruyor önümde vur gülüm vur gülüm vur gülüm vur sen de burjuva ayakkabılarının altına artık ne soğuk damarlarımdaki ne sıcak sadece bıçak gülüm sadece bıçak. ‘Tamirat’tan alınan yukarıdaki dizeler, Arkadaş Özger’in şairliğe, ‘sınıfını bilerek’ devam edeceğinin ilanıdır. Zaten sınıfının ayrılmaz bir parçası olarak yaşamıştır, yaşamaktadır. ‘İki abisini alan’ koşullar, ona da dokuz yaşındayken ömür boyu sakat kalmasına neden olacak bir hastalık vermiştir: Ostomyolit. Ve o bütün yaşamı boyunca biriktirdiği öfkesini, ilk şiirlerinden ‘Sakalsız Bir Oğlanın Tragedyası’ndaki çocuksuluğu hiç yitirmeden, öfkeli ve kimi zaman iğneleyen bir ironiyle aktarır. O, özeleştirisini de şiirine verir, şiiriyle verir. Şöyle seslenir ‘Aygın’da, ‘yüreğini kurtaracak’ olana: /.../ vur umudunu kalabalık ağaçlara yorumla beslenen dallara köpürerek akan sulara kır çiçeği kokusuyla aygınlaşan dağlara kurcala yaşamının gizemli torbasını ekmeğin ve terin kardeşliğini kıskan sana toprağı ve aşkı öğretecek hayat denen anneye koş Yurdunu yiğitçe savunan şair Üniversite yurdunda ‘iki mendilini dört çift çorabını’ yıkamaktan bıkacak kadar yoksulluk içindeyken ve “Gittikçe zayıflıyorum. İskeletimin şiirini yazmalıyım” derken arkadaşı Cavit Kürnek’e yazdığı bir mektupta, genç yaşta ölen nice şairin ölüm nedenini de düşünür: “İntihar eden adamın namazı da kılınmazmış.” Ama ölümü intihar ederek olmaz. Sokakta ölü bulunduğunda onu tanıyanların aklına bu erken ve nedensiz gibi görünen ölüm hakkında bir tek açıklama gelir: Arkadaş Özger’in de kaldığı öğrenci yurduna faşistler tarafından düzenlenen bir baskında kafasına aldığı darbeler. Asıl adı ‘Zekai’ olan genç şair, beyin kanamasından öldüğünde belki de ‘ölümüne neden olan olayın şiirini yazan tek şair’ gibi acılı bir ünvan bırakır ardında. Şiirin adı ‘Adak’tır ve ‘Yurtlarını yiğitçe savunanlara’ adanmıştır: /.../ 2. biz üçyüz yurtseverdik üçyüz antlı yurt bekçisi umutla beslerdik kanımızı yediğimiz al alma içtiğimiz nar suyu her birimiz bir çiçek büyütürdük, görevimizdi bu sevgiyle sökerdik ayrıkotlarını toprağın sevgiyle ayıklardık yaramaz kurtlarını açsın diye en güzel çiçek 3. biz üçyüz yurtseverdik bir gün sularken çiçeklerimizi üçbin kişilik düşman ordusu ve onun paralı sivil askerleri saldırdılar yurdumuza birden bastırıldık kötü bastırıldık ikindi güneşi vururken yüreklerimize ve onunla beslerken çiçeklerimizi ama andımız vardı üçyüz çiçeğe vermiyecektik onu açtıran toprağı bu yurdu, büyütüp göverten gövdemizi silahımız çiçeklerdi cephanemiz yüreğimiz sayımız azdı ama korkumuz yoktu, /.../ daha da vuruşurduk daha kaç yüzyıl saat ah aymaz gece, oynaş gece iğrenç karanlığıyla gelince yurdumuzun yarısı düşman eline geçti üçyüz yurtsever yarısı düşman eline geçti gözü dönmüş, kan tutmuş çılgın güruh kanlı düşman öfkesini tutsak ettiklerinden alırken direnmek onları feda etmek demekti ah kalleş gece, kancık gece sonunda teslim olduk işbirlikçi karanlığa /.../ 5. bu vuruşmada ölü vermedik ama ant içtik üçyüz yaralı başlatmak için büyük savaşı çoğaltıcaz üçyüzleri açıncaya kadar en güzel çiçek Üçyüz Arkadaş’ın baskına uğradığı yurt, Ankara’daki Siyasal Bilgiler Fakültesi yurdudur. Ve ‘üçyüz yaralı’ tek ölüyü daha sonra verecektir. 1948 Bursa doğumlu şair Arkadaş Z. Özger, 5 Mayıs 1973 günü çok sevdiği Ankara’nın bir sokağında ölecektir. Yaşayabilse kimbilir daha neler söyleyecek şiir arkadaşının kısa yaşamında ürettiği elimizdeki az sayıda şiirle teselli bulmaya çalışmak zorundayız ölümünün 28. yıldönümünde de... * Bütün alıntılar ve şiirler: Sevdadır/Arkadaş Z. Özger, Mayıs Yayınları Başa dön Ödülleri verildi, motor sustu! 20. Uluslararası İstanbul Film Festivali’nin finali, 15 günlük yoğun bir film maratonunun ardından önceki gece Lütfi Kırdar Kongre ve Sergi Sarayı’nda yapıldı. Gecede ulusal ve uluslararası yarışma dallarında ödülleri, Türk filmlerinde 4 dalda aldığı ödülle “Dar Alanda Kısa Paslaşmalar” ve 3 dalda ödülle “Herkes Kendi Evinde”, yabancı filmlerde ise “En İyi Film” ve “En İyi Kadın Oyuncu” ödülleriyle “Çıkış Yok” topladı. Uluslararası Yarışma bölümünde Filiz Akın’ın başkanlığındaki ödül jürisi, Alman yönetmen Oskar Roehler’in “Die Unberürbare-Çıkış Yok” adlı filmine “En İyi Film” kategorisinde Altın Lale Ödülü’nü verdi. Yarışmada, En İyi Kadın Oyuncu ödülünü de bu filmin başrol oyuncusu Hanalore Elsner aldı. Ulusal Yarışma bölümünde jüri başkanı Hale Soygazi’nin tabiriyle “gönlü bol davranan” jüri, bazı alanlarda aynı ödüle iki kazanan belirledi. 7 Türk filminin yarıştığı Ulusal Yarışma’da, “Dr. Nejat Eczacıbaşı Vakfı En İyi Türk Filmi” ödülü “Dar Alanda Kısa Paslaşmalar” ve “Herkes Kendi Evinde” adlı yapımlara verilirken, “En İyi Yönetmen” ödülünü yine “Dar Alanda Kısa Paslaşmalar”ın yönetmeni Serdar Akar, “En İyi Kadın Oyuncu” ödülünü de “Filler ve Çimen” filminin başrol oyuncusu Sanem Çelik aldı. “En İyi Erkek Oyuncu” ödülü de iki kişi arasında paylaştırılarak, “Herkes Kendi Evinde” filminden Erol Keskin ve “Dar Alanda Kısa Paslaşmalar”dan Savaş Dinçel’e bu ödüle layık görüldü. Ulusal Yarışma’da Jüri Özel Ödülü ise “Herkes Kendi Evinde” filminin görüntü yönetmeni Haik Kirokosian’a verildi. Uluslararası Film Eleştirmenleri Birliği FIPRESCI Ödüllerini ise, Uluslararası Yarışma’da İranlı yönetmen Bahman Farmanara’nın “Kafurun Kokusu, Yaseminin Rahiyası”, Ulusal Yarışma’da da “Filler ve Çimen” aldı. Gecede, Yaşam Boyu Başarı Ödülü’nü İtalyan sinemasının ustalarından Taviani Kardeşler ve Amerikalı yönetmen Roger Corman kazanırken, Festivalin Yönetmeni Hülya Uçansu’ya da festivalin kuruluş yıllarından beri aralıksız ve başarılı çalışmalarından ötürü bir şükran plaketi sunuldu. 20. Uluslararası İstanbul Film Festivali, dünkü gösterimlerin ardından sona erdi. Başa dön Kaymakam hukuku takmadı Kırklareli’nin ilçesi Babaeski’de Ankara Birlik Tiyatrosu tarafından sahnelenecek oyuna kaymakamlık tarafından izin verilmedi. 27.04.2001 tarihinde Belediye Kültür Salonu’nda ABT oyuncuları tarafından sergilenecek olan Ahmet Önal’a ait “Becerikli Kanguru” ve “Pir Sultan Abdal” adlı oyunlar T.C. Danıştay 10. Daire Başkanlığı’nın Türkiye genelinde izin vermesine rağmen Babaeski Kaymakamlığı ve Emniyet Müdürlüğü oyunların sergilenmesini yasakladı. Bunun üzerine Bölge İdare Mahkemesine başvuran Ankara Birlik Tiyatrosu mahkemenin olumlu karar vermesinin ardından oyunları Babaeskide oynadı. Bugüne kadar 77 kez yasaklanan ve her defasında mahkeme kararıyla oynanan oyun ile ilgili A.B.T. Turne sorumlusu Barış Özat şunları söyledi: “1991-92-93 yıllarında bu oyun Avrupa ülkelerinde 500 kez sergilendi. Ancak ülkemizde 77 kez yasaklandı. Her yasaklama sonrası mahkemeye başvurduk ve 77’sinde de kazandık. Bugüne kadar da 200 kez bu oyunu sergiledik”. Öğretmenler tiyatro sahnesinde Eğitim-Sen Bulancak Şubesi üyesi bir grup öğretmen, “Canavar Sofrası” adlı oyunu sahneleyecek. Oyunun yönetmeni Salih Temiz, eğitimcilerin tiyatroyu, insan yaşamının (olmazsa olmaz) koşulu olarak gördüklerini belirterek, “Çünkü tiyatro, insanın insana, insan tarafından anlatılmasıdır. Tiyatro halkın aynasıdır” dedi. Erkan Doğan’ın yazdığı, Salih Temiz’in yönettiği oyunda, köyden kente göç eden insanların dramı anlatılıyor. Oyun, 1 Mayıs Salı günü, Giresun Mürsel Gülmez Tiyatro Sahnesi’nde sanatseverlerin beğenisine sunulacak. Maçka turizm cenneti Turizm bakımından Doğu Karadeniz’in ve Trabzon’un en önemli ilçelerinden olan Maçka, sınırları içerisinde yer alan tarihi eserlerle adeta tarihe ev sahipliği yapıyor. Trabzon-Gümüşhane karayolu üzerinde bulunan Maçka, denizden 365 metre yükseklikte bulunuyor. Kentte; Sümela Manastırı, Vazelon Manatırı, Kuştul Manastırı, Maçka İlçesi’nde turistik değerlere sahip görülmeye değer birçok yayla da bulunurken, yaylalar arasında en önemlileri ise Kiraz, Lapazan, Gulindağı, Maura ve Lişer yaylaları yer alıyor. Bize ulaşmak için; Tel: +90 212 665 69 36 (6 hat)       Fax: +90 212 665 69 43 - 44 E-mail: posta@evrensel.net