Bülent HABORA
Türkiye’nin onuru
Ecevit, Bahçeli, Yılmaz olmasaydı...
Lord Curzon’dan öpücüklerle

Özgürlükler, Korkular ve Fıkralar
Bugün pek içimden gelmiyor yazmak, insan haklarından başlamak üzere tüm özgürlüklerin ayaklar altına alınışını sürekli görmek yüzünden ve buna bağlı olarak da insanlarımızın garip bir korkuya kapılışlarını yaşamak yüzünden... Ama yazımı götüreceğim yere dek sürdüreceğim, sonra fıkralarla bitireceğim köşemi...
Öncelikle ve özellikle söyleyeyim, Türkiye’de özgürlüklerin hiçbiri yoktur. Ekonomik özgürlük de yoktur, düşünce özgürlüğü de, gezi özgürlüğü de, kılık-kıyafet özgürlüğü de, hiçbiri, ama hiçbiri yoktur. Aralarından birini ele alalım, örneğin gezi özgürlüğünü. Ben, istediğim yere gitme özgürlüğüne sahip değilim. Tunceli’ye mi gitmek istiyorum, önüme türlü-çeşitli engeller çıkar... Bir yerde konuşma mı yapmak istiyorum, neredeyse anamın babamın evlilik cüzdanlarının noterden onaylı kopyalarını istiyorlar...
Ama birtakım adamlar, “Türkiye’de özgürlükler vardır ve tamdır,” diye utanmadan konuşurlar. İnanmayın onlara, Türkiye’de özgürlüklerin olduğunu söyleyenlerin tümü de yalancıdır...
Ülkemizde, insanlarımız, gencinden yaşlısına tüm insanlarımız, şöyle ya da böyle garip bir korkuya kapılmışlardır. En silik insanlarımız da korkar, en demokrat ya da cesur görünenleri de... Geçtiğimiz 1 Mayıs Mitingi öncesi, bir sivil toplum kuruluşunda, katılıp, katılmama tartışılıyordu. Yaşını-başını almış bir arkadaşımız, pek katılma taraftarı değildi. “Polis falan gelecek,” diyordu... Bir başka toplantıda, bir liseli öğrenci, “Öğrenciler mahkum, öğretmenler gardiyan,” diyerek korkunun bir başka biçimini ortaya çıkarıyordu...
1954-55’te başlayan yazarlığım süresince, çok az dergi ya da gazetede özgürce yazabildim. Bunlardan biri, sevdiğim, saydığım ve yiğitliğini hiçbir zaman unutmayacağım Güngör Ağabey’in (Güngör Gençay) yayımladığı “Gerçek Sanat” Dergisi’dir. Bir diğeri Cengiz Gündoğdu’nun “İnsancıl” Dergisi, bir üçüncüsü Hasan Sayar’ın “Hür Gerze” Gazetesi, bir başkası da dost insanlar İhsan Çaralan’la İsmail Kayhan’ın yönettiği “Gerçek” Dergisi’dir... Sürekli yazdım buralarda. Ama bir kez bile “Şu yazının, şu tümcesini çıkarsak, nasıl olur,” demediler. O günün koşullarına göre, çok ağır yazılar da yazdım. Biri dışında, tek bir dava açılmadı. “Ayşe Teyzesi, Türkiye’nin ar damarı cırt dedi” başlıklı bir yazıydı; o günlerin ünlü televizyon reklamından yola çıkarak, Türkiye’yi anlattığım bir yazıydı. Mahkemeye verildi. Ama avukatlarımın savunmasına gerek kalmadı, çünkü yargıç, “Adam doğruları söylemiş. Yalan mı dedikleri?” diyerek davayı düşürtmüştü.
İsmet İnönü’nün bir sözünü çok severim. Şöyle diyordu: “Namuslular da, en az namussuzlar kadar cesur olmalıdır.” Böyle ya da buna benzer bir söz.
Namuslular korkmaya başlarsa, bilin ki Türkiye’nin artık kurtuluş umudu yoktur...
Neyse... Ben, “Bugün içimden yazı yazmak gelmiyor,” sözümü az da olsa açıkladım sanıyorum, tabii kendime göre. Onun için fıkralara geçeyim...
Efendim, 70-75 yaşlarında bir adam, doktoruna gitmiş. “Doktor Bey,” demiş. “Günde iki büyük rakı içebilir miyim? Doktor, şöyle bir ellerini açmış, “Aman beyefendi, bu yaşta, her akşam iki büyük rakı içilmez ki!.. Kısa sürede öteki dünyaya doğru yolculuğa başlarsınız...” diye yanıtlamış. Adam, boynunu bükmüş, “Ama, kahvedeki, ben yaştaki arkadaşlarım, her akşam iki büyük rakıyı devirdiklerini söylüyorlar,” demiş. Doktor gülmüş, “Boşverin,” demiş, “Siz de her akşam iki büyük rakıyı götürdüğünüzü söyleyin. Söylemekten zarar gelmez.” Bu fıkrayı duyunca, birden Ecevit, Bahçeli, Yılmaz üçlüsü aklıma geldi. Onlar da Türkiye’nin büyük bir ülke olduğunu söylüyor da...
Adam hasta, sırtüstü yatmış yatağına. Başında doktorlar... Hasta, içhastalıkları uzmanına soruyor: “Doktor Bey, midem nasıl, ciğerlerim nasıl?” Doktor yantlıyor: “Mideniz harika, ciğerleriniz çok güzel...” Hasta yürek uzmanına soruyor: “Kalbim nasıl Doktor Bey?” Doktoru yanıtı patlatıyor: “O denli iyi ki, tıkır tıkır işliyor...” Hasta, diğer doktora dönüyor: “Kulaklarım, burnum, boğazım, gözlerim nasıl?” Doktor, “Gerçekten çok iyi. Bundan iyisi olmaz,” diyor. Hasta, beyin uzmanına dönüyor: “Beynim nasıl Doktor Bey?” Doktor gülümsüyor: “Beyniniz çok iyi çalışıyor. Benimkinden bile iyi...” Hasta duruyor, tek tek yüzlerine bakıyor doktorların ve, “Desenize, sağlıklı bir durumda ölüyorum. Ne mutlu bana! “ diyor... Bu fıkrayı dinleyince de, yine Bülent Ecevit, Devlet Bahçeli ve Mesut Yılmaz ile arkadaşları geldi aklıma. Bu muhteşem hazretler, Türkiye’nin çok büyük bir ülke olduğunu, ekonomisinin fena halde harika olduğunu, demokrasiyle birlikte onun KDV’si olan özgürlüklerin, insan haklarının çok nefis bir halde varolduğunu ileri sürüyorlar. Ne demiş öteki doktor: “Söyle, söyle, söylemekten zarar gelmez...”
Fıkra deyince, sevgili Hasan Kıyafet’in “12 Mart Fıkraları” başlıklı kitabını unutamam. 1979’da yayımlandı, ama acıttı birilerini ve toplatıldı. Oradan bir fıkra alıyorum, zülf-ü yare dokunmayacak ve korkanları korkutmayacak olan:
“Şeho Bildik’in suçu, devrimci öğrencilere yataklık etmekti. Mahkemeye çıkınca yargıç sormuş:
-Oğlum sen anayasayı tağyir, tebdil ve ilga ettin mi?
-O anlamaz:
-Buyurun efendim?
-Bak evladım, savcı diyor ki, sen anayasayı tağyir, tebdil ve ilga etmişsin, ne diyosun?
-O dediğinizden vallaline, hiç yapmamamışsam komitanım. Biz köylüyüz, ne anlarız anayasodan, babayassodan. Anayasoyu ettiyse şeherliler tangur tungur etmiştir. Onların aklı her gavurluğa erer hani...”
Haksız mı Şeho Bildik? Şehirliler değil mi, tangır tungurcular?
Lafa gelince “En kahraman Rıdvan” tümü de...

e-mail: bhabora@hotmail.com

Neyse, herşey hayırlı olsun size. Ecevit-Bahçeli-Yılmaz Takımı’na oy verenlere de, onların yalakalarına da hayırlı olsun...

Başa dön